Rozwój społeczeństwa informacyjnego pociąga za sobą przeobrażenia w sferze gospodarczo – społecznych struktur i stosunków. Rodzi się nowa, globalna gospodarka bazująca na wiedzy, sprawnym przepływie informacji i szerokich możliwościach jej zastosowania.
Będąc świadkiem dokonującej się transformacji społeczeństwa dostrzegamy, że postęp w dostępie do wiedzy i technologii wpływa na nasz styl życia, pracy, komunikacji, nauki. Nie trzeba nikogo przekonywać, że podstawowym problemem naszej gospodarki jest pogłębiające się i coraz bardziej dokuczliwe bezrobocie. Z drugiej strony rozwój w dziedzinie informatyki przedstawia szeroki wachlarz możliwych rozwiązań. Jedną z nich jest wykonywanie pracy na odległość za pośrednictwem komputera i łączy telefonicznych tzw. „telepraca”.

Idea ta pojawiła się niemalże ćwierć wieku temu, jednakże dopiero teraz nabierają ogromnego znaczenia jako sposób wykorzystania środków masowej komunikacji służący dobru społeczeństwa. Za prekursora telepracy uważa się Jacka M. Nillesa, który swojej idei nadał nazwę "praca zdalna", w oryginale angielskim- telecommute. Dosłownie tłumacząc na polski chodzi o "zdalne dojeżdżanie" do pracy.

Telepraca to każda forma zastąpienia dojazdów związanych z pracą przez technologie informatyczne. Nasilające się zjawisko telepracy postrzegać należy w kontekście zmieniającego się charakteru pracy. Następuje tu odwrócenie relacji – nie pracownik dociera do miejsca pracy, ale przedmiot pracy dociera do pracownika.

Telepraca nie jest nową profesją, ale innowacyjną metodą pracy, formą zorganizowania procesu pracy, niosąc szeroki zakres korzyści zarówno dla pracodawcy jak również dla pracownika. Zwolennicy telepracy powołują się na oszczędności, jakie może ona przynieść przedsiębiorstwu.
Pierwsze pojawiają się już na płaszczyźnie stanowiska pracy. Istnieje bowiem możliwość redukcji powierzchni lokalowej i zmniejszenie kosztów z tym związanych min. wyposażenia i zużycia materiałów biurowych.
Dodatkowa oszczędność – to zmniejszona liczba stanowisk parkingowych.
Telepraca rozwiązuje również problemy związane z chorobą pracownika, bądź jego długą nieobecnością w pracy w sytuacjach, kiedy firma boryka się z nagromadzeniem zadań wymagających zaangażowania kadry.

Oczywiste jest, że proces pozyskania nowego pracownika wymaga dużych nakładów finansowych – tu także pojawiają się korzyści płynące z telepracy, która widocznie zmniejsza fluktuację kadr, generuje niższe koszty niezbędnych szkoleń bez zmian w wydajności pracy. Według Jacka Nillesa pracownik „zdalny” jest bardziej produktywny, zorganizowany, skoncentrowany na rezultatach pracy. W systemie pracy zdalnej występuje mniej zakłóceń.

Pracownicy wśród korzyści płynących z telepracy wymieniają przede wszystkim elastyczność czasu i miejsca pracy jak również oszczędności związane z minimalizacją kosztów dojazdu. Niezwykle ważnym elementem jest brak presji psychicznej i praca w warunkach bezstresowych. Na taką formę pracy mogą pozwolić sobie osoby samodzielne i odpowiedzialne, które cenią sobie spokój i nie preferują pracy w grupie.

W krajach Unii Europejskiej i USA z roku na rok rośnie zainteresowanie tą formą pracy. W chwili obecnej szacuje się, że w tym systemie pracuje ok. 20 – 30 mln. osób na całym świecie
Pierwszym krajem europejskim, w którym jest najwięcej telepracowników są Niemcy (prawie 6 mln.). Telepracę zaczyna preferować coraz więcej mieszkańców Wielkiej Brytanii, Włoch i Irlandii. W tej chwili ok. 2 – 3 % Europejczyków zajmuje się telepracą na co dzień. W Polsce telepraca rozwija się najszybciej w usługach informacyjnych i doradczych, ubezpieczeniach i wydawnictwach.

Stosunkowo popularna jest też wśród księgowych, dziennikarzy, prawników i tłumaczy. Wykorzystanie „pracy zdalnej” znajduje szerokie zastosowanie w zadaniach, które można jasno sprecyzować i które nie wymagają częstych konsultacji i poprawek. Wśród nich wymienić należy min.: wprowadzanie danych; przepisywanie, edycja, tłumaczenie tekstów, prace publikacyjne; prowadzenie księgowości; sporządzanie raportów i analiz, programowanie i projektowanie systemów.
Oczywiście nie sposób wymienić wszystkich czynności, którymi zajmować się może telepracownik, jednakże warto jeszcze raz podkreślić, że coraz więcej podmiotów korzysta z tej formy zatrudnienia. Jak podają dane, spośród 217 badanych polskich przedsiębiorstw 30% stwierdziło, że zacznie lub już zaczęło wykorzystywać nową formę zatrudnienia

Mimo wielu zalet i korzyści jakie dostarcza telepraca managerowie i kierownicy firm podchodzą do tej formy pracy z dużym dystansem. Obawiają się przede wszystkim utraty kontroli nad pracownikiem, spłaszczenia hierarchii zarządzania. Sprzeciw rodzi się wśród osób wyrażających przekonanie, że pracownik nie wykonuje swoich zadań efektywnie, kiedy nie podlega bezpośredniemu nadzorowi przełożonego. Tymczasem nowe techniki zarządzania kładą nacisk na rezultaty, nie na sposób ich osiągania. Skuteczne zarządzanie telepracownikami wymaga dokonania przez managera precyzyjnej specyfikacji zadań do wykonania, określenia oczekiwań na bazie rezultatów oraz skoncentrowania się głównie na wynikach, nie na procesie pracy.
Wdrożenie telepracy wymaga dużego zaangażowania ze strony najwyższego szczebla zarządzania, bowiem w tym miejscu tworzy się kulturę organizacji niezbędnej przy wprowadzaniu innowacji. Kultura organizacji powiązana z celami strategicznymi wspierać musi takie elementy jak: elastyczność pracy, niezależność pracownika, zaufanie i orientacja na osiągnięcia. Wprowadzenie tej metody pracy poprzedzić należy analizą kosztów i korzyści. Warto zaznaczyć, ze telepraca może być wykonywana w różnych formach.

Pracodawca może wykorzystać już zatrudnionych pracowników – zlecając im pracę w domu, bądź zatrudniać nowych pracowników zlecając im wykonywanie pewnych czynności. W pierwszym przypadku przedsiębiorstwo będzie narażone na nowe wydatki związane z zapewnieniem pracownikowi technicznego wsparcia, w drugim przypadku wyłącznie zleca wykonanie zadań osobie z zewnątrz i w związku z czym nie ponosi dodatkowych kosztów. Jednakże w tym momencie pojawia się pytanie: Jaki system wynagradzania stosować wobec telepracownika – pracującego na zlecenie? Oczywiście można opracować odpowiedni „cennik” za wykonane zadanie, można również poszukiwać pracowników na aukcjach pracy. Istnieją specjalnie przygotowane do tego witryny internetowe. Zleceniodawca zamieszcza informację o zleceniu do wykonania, z kolei wszyscy zainteresowani wprowadzają swoją ofertę wraz z oczekiwanym wynagrodzeniem za jego realizację. Cała procedura jest banalnie prosta, zbliżona w zasadach do tradycyjnej aukcji, z tą różnicą, że chodzi tu o aukcję zleceń.

Niższe koszty firmy, lepsza wydajność i efektywność pracy, optymalizacja stanu zatrudnienia, ograniczenie konfliktów w pracy, wynagrodzenie za efekty a nie za czas pracy to tylko kilka z zalet jakie niesie z sobą „telepraca” - jeszcze nowa, a jakże szybko rozwijająca się forma zatrudnienia.



1 Stangret M. “Telepraca – zarabiaj w domu”

Cytat:

www.praca.gazeta.pl

2 “Telepraca”

Cytat:

www.abcpraca.pl